Ετοιμάζεται ο Trump να «κλιμακώσει για να αποκλιμακώσει» με τη Ρωσία;
Ο Αμερικανός Πρόεδρος, Donald Trump, αισθάνεται εξαιρετικά προσβεβλημένος από το γεγονός ότι ο Ρώσος ομόλογός του, Vladimir Putin, απέρριψε την πρότασή του για πάγωμα της σύγκρουσης με αντάλλαγμα μια στρατηγική συνεργασία με επίκεντρο τους φυσικούς πόρους.
Επιπλέον, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, θεωρεί ότι διακρίνει αδυναμία μετά τη δημιουργία από τις ΗΠΑ ενός «υγειονομικού κλοιού» (cordon sanitaire) γύρω από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υπέγραψε τη «δήλωση των ηγετών της G7 για γεωπολιτικά ζητήματα», συμφωνώντας «να αυξήσει την παροχή δυνατοτήτων αεράμυνας, πρόσθετων συστημάτων και αναχαιτιστικών μέσων, καθώς και δυνατοτήτων μεγάλου βεληνεκούς.
Είμαστε επίσης έτοιμοι να εξετάσουμε την επέκταση προς την Ουκρανία των αδειών που θα επιτρέψουν αύξηση της ουκρανικής στρατιωτικής παραγωγής…
Θα ενισχύσουμε επίσης τις κυρώσεις μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τους τομείς πετρελαίου και φυσικού αερίου».
Αυτό ισοδυναμεί με προετοιμασία για μια στρατηγική «κλιμάκωσης με στόχο την αποκλιμάκωση» απέναντι στη Ρωσία, οι λόγοι της οποίας εξηγούνται παρακάτω.
Από την οπτική του Trump —κάτι που αποτελεί εξήγηση και όχι δικαιολογία, σε περίπτωση που παρερμηνευθεί το ακόλουθο— ο Putin σπατάλησε σχεδόν 18 μήνες από τον χρόνο του μιλώντας για ειρήνη, αλλά απορρίπτοντας την πρότασή του για πάγωμα της σύγκρουσης με αντάλλαγμα μια στρατηγική συνεργασία βασισμένη στους πόρους.
Αντίστοιχα, από την οπτική του Putin, ο Trump υπαναχώρησε από το φερόμενο ως «Πνεύμα του Anchorage», αρνούμενος να εξαναγκάσει τον Zelensky να αποσύρει τις ουκρανικές δυνάμεις από το Donbass, με αντάλλαγμα ο Putin να κηρύξει πλήρη κατάπαυση του πυρός.
Ο Putin συνέχισε, κατά συνέπεια, την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αν και εξακολούθησε να αποφεύγει οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση, λόγω της πεποίθησής του (ανεξάρτητα από το πόσο ξεπερασμένη θεωρούν ορισμένοι υποστηρικτές του ότι έχει γίνει) ότι Ρώσοι και Ουκρανοί είναι αδελφικοί λαοί — κάτι που ο Trump θεώρησε προσβλητικό.
Εγωισμός…
Έτσι, δεν ήταν οι Ευρωπαίοι ή οι Ουκρανοί που τον έπεισαν να υπαναχωρήσει από το φερόμενο «Πνεύμα του Anchorage», αλλά ο εγωισμός του, αφού ένιωσε προσβεβλημένος όταν ο Putin απέρριψε κατά πρόσωπο την προαναφερθείσα πρότασή του στο Anchorage.
Αναδρομικά, ο Trump είχε ήδη στρέψει ξανά την προσοχή του στη Βενεζουέλα και το Ιράν, γεγονός που εξηγεί γιατί ανέβαλε την τακτική της «κλιμάκωσης για αποκλιμάκωση» μέχρι να τακτοποιηθούν αυτά τα μέτωπα.
Στο μεταξύ, εφάρμοσε το Νεο-Ρηγκανικό του Δόγμα (Neo-Reagan Doctrine) με στόχο την αναχαίτιση και την υποχώρηση της ρωσικής επιρροής παγκοσμίως, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε ολόκληρη τη νότια περιφέρεια της Ρωσίας, στον Νότιο Καύκασο και στην Κεντρική Ασία, ολοκληρώνοντας έτσι τη στρατηγική περικύκλωση της χώρας.
Ένας «υγειονομικός κλοιός» έχει πλέον εγκαθιδρυθεί γύρω από ολόκληρη τη Ρωσία.
Αυτή η γεωστρατηγική κατασκευή, οργανωμένη από τις ΗΠΑ, οικοδομήθηκε στην περιοχή Αρκτικής–Βαλτικής μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου, στην Κεντρική Ευρώπη μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Πολωνίας, κατά μήκος ολόκληρης της νότιας περιφέρειας της Ρωσίας μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Τουρκίας και στη Βορειοανατολική Ασία μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Ιαπωνίας.
Ως εκ τούτου, ο Trump σχεδόν βέβαια συμβουλεύτηκε από το «βαθύ κράτος» ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να ενταθεί η πίεση προς τη Ρωσία, ώστε να εξαναγκαστεί σε μονομερείς παραχωρήσεις για τον τερματισμό της ουκρανικής σύγκρουσης και, κατά συνέπεια, για τη μερική άρση αυτής της πίεσης.
Το αν ο Putin θα συμμορφωθεί παραμένει αντικείμενο συζήτησης.
Ωστόσο, αυτή η αβεβαιότητα δεν σημαίνει ότι ο Trump δεν έχει πειστεί πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να «κλιμακώσει για να αποκλιμακώσει», θεωρώντας ότι αντιλαμβάνεται πραγματική αδυναμία από τη ρωσική πλευρά.
Ο κίνδυνος είναι ότι ο Putin ενδέχεται τελικά να εγκαταλείψει την πεποίθησή του περί αδελφοσύνης Ρώσων και Ουκρανών και να απαντήσει με αντίστοιχη κλιμάκωση, ίσως ακόμη και φτάνοντας σε περιορισμένα συμβατικά πλήγματα εναντίον κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, προκειμένου να δοκιμάσει αυτό που μπορεί να θεωρεί ως τη μεγάλη μπλόφα γύρω από το Άρθρο 5.
Εκτός εάν η Ρωσία είτε υποκύψει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ είτε υπάρξει διπλωματική πρόοδος μέσω μιας ισορροπίας συμφερόντων που θα επιτευχθεί με σειρά αμοιβαίων συμβιβασμών —το πρώτο ενδεχόμενο θεωρείται απίθανο, ενώ το δεύτερο είναι πιθανό αλλά όχι ιδιαίτερα πιθανό— τότε αναμένεται σημαντική κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Ο Trump τελικά αρκέστηκε σε λιγότερα από όσα απαιτούσε από το Ιράν, παρά το γεγονός ότι προηγουμένως απειλούσε να καταστρέψει τον πολιτισμό του εάν δεν παραδινόταν άνευ όρων.
Επομένως, είναι πιθανό να «κάνει πίσω» για άλλη μία φορά και να καταλήξει σε κάποια συμφωνία.
www.bankingnews.gr
Επιπλέον, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, θεωρεί ότι διακρίνει αδυναμία μετά τη δημιουργία από τις ΗΠΑ ενός «υγειονομικού κλοιού» (cordon sanitaire) γύρω από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υπέγραψε τη «δήλωση των ηγετών της G7 για γεωπολιτικά ζητήματα», συμφωνώντας «να αυξήσει την παροχή δυνατοτήτων αεράμυνας, πρόσθετων συστημάτων και αναχαιτιστικών μέσων, καθώς και δυνατοτήτων μεγάλου βεληνεκούς.
Είμαστε επίσης έτοιμοι να εξετάσουμε την επέκταση προς την Ουκρανία των αδειών που θα επιτρέψουν αύξηση της ουκρανικής στρατιωτικής παραγωγής…
Θα ενισχύσουμε επίσης τις κυρώσεις μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τους τομείς πετρελαίου και φυσικού αερίου».
Αυτό ισοδυναμεί με προετοιμασία για μια στρατηγική «κλιμάκωσης με στόχο την αποκλιμάκωση» απέναντι στη Ρωσία, οι λόγοι της οποίας εξηγούνται παρακάτω.
Από την οπτική του Trump —κάτι που αποτελεί εξήγηση και όχι δικαιολογία, σε περίπτωση που παρερμηνευθεί το ακόλουθο— ο Putin σπατάλησε σχεδόν 18 μήνες από τον χρόνο του μιλώντας για ειρήνη, αλλά απορρίπτοντας την πρότασή του για πάγωμα της σύγκρουσης με αντάλλαγμα μια στρατηγική συνεργασία βασισμένη στους πόρους.
Αντίστοιχα, από την οπτική του Putin, ο Trump υπαναχώρησε από το φερόμενο ως «Πνεύμα του Anchorage», αρνούμενος να εξαναγκάσει τον Zelensky να αποσύρει τις ουκρανικές δυνάμεις από το Donbass, με αντάλλαγμα ο Putin να κηρύξει πλήρη κατάπαυση του πυρός.
Ο Putin συνέχισε, κατά συνέπεια, την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αν και εξακολούθησε να αποφεύγει οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση, λόγω της πεποίθησής του (ανεξάρτητα από το πόσο ξεπερασμένη θεωρούν ορισμένοι υποστηρικτές του ότι έχει γίνει) ότι Ρώσοι και Ουκρανοί είναι αδελφικοί λαοί — κάτι που ο Trump θεώρησε προσβλητικό.
Εγωισμός…
Έτσι, δεν ήταν οι Ευρωπαίοι ή οι Ουκρανοί που τον έπεισαν να υπαναχωρήσει από το φερόμενο «Πνεύμα του Anchorage», αλλά ο εγωισμός του, αφού ένιωσε προσβεβλημένος όταν ο Putin απέρριψε κατά πρόσωπο την προαναφερθείσα πρότασή του στο Anchorage.
Αναδρομικά, ο Trump είχε ήδη στρέψει ξανά την προσοχή του στη Βενεζουέλα και το Ιράν, γεγονός που εξηγεί γιατί ανέβαλε την τακτική της «κλιμάκωσης για αποκλιμάκωση» μέχρι να τακτοποιηθούν αυτά τα μέτωπα.
Στο μεταξύ, εφάρμοσε το Νεο-Ρηγκανικό του Δόγμα (Neo-Reagan Doctrine) με στόχο την αναχαίτιση και την υποχώρηση της ρωσικής επιρροής παγκοσμίως, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε ολόκληρη τη νότια περιφέρεια της Ρωσίας, στον Νότιο Καύκασο και στην Κεντρική Ασία, ολοκληρώνοντας έτσι τη στρατηγική περικύκλωση της χώρας.
Ένας «υγειονομικός κλοιός» έχει πλέον εγκαθιδρυθεί γύρω από ολόκληρη τη Ρωσία.
Αυτή η γεωστρατηγική κατασκευή, οργανωμένη από τις ΗΠΑ, οικοδομήθηκε στην περιοχή Αρκτικής–Βαλτικής μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου, στην Κεντρική Ευρώπη μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Πολωνίας, κατά μήκος ολόκληρης της νότιας περιφέρειας της Ρωσίας μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Τουρκίας και στη Βορειοανατολική Ασία μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία της Ιαπωνίας.
Ως εκ τούτου, ο Trump σχεδόν βέβαια συμβουλεύτηκε από το «βαθύ κράτος» ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να ενταθεί η πίεση προς τη Ρωσία, ώστε να εξαναγκαστεί σε μονομερείς παραχωρήσεις για τον τερματισμό της ουκρανικής σύγκρουσης και, κατά συνέπεια, για τη μερική άρση αυτής της πίεσης.
Το αν ο Putin θα συμμορφωθεί παραμένει αντικείμενο συζήτησης.
Ωστόσο, αυτή η αβεβαιότητα δεν σημαίνει ότι ο Trump δεν έχει πειστεί πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να «κλιμακώσει για να αποκλιμακώσει», θεωρώντας ότι αντιλαμβάνεται πραγματική αδυναμία από τη ρωσική πλευρά.
Ο κίνδυνος είναι ότι ο Putin ενδέχεται τελικά να εγκαταλείψει την πεποίθησή του περί αδελφοσύνης Ρώσων και Ουκρανών και να απαντήσει με αντίστοιχη κλιμάκωση, ίσως ακόμη και φτάνοντας σε περιορισμένα συμβατικά πλήγματα εναντίον κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, προκειμένου να δοκιμάσει αυτό που μπορεί να θεωρεί ως τη μεγάλη μπλόφα γύρω από το Άρθρο 5.
Εκτός εάν η Ρωσία είτε υποκύψει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ είτε υπάρξει διπλωματική πρόοδος μέσω μιας ισορροπίας συμφερόντων που θα επιτευχθεί με σειρά αμοιβαίων συμβιβασμών —το πρώτο ενδεχόμενο θεωρείται απίθανο, ενώ το δεύτερο είναι πιθανό αλλά όχι ιδιαίτερα πιθανό— τότε αναμένεται σημαντική κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Ο Trump τελικά αρκέστηκε σε λιγότερα από όσα απαιτούσε από το Ιράν, παρά το γεγονός ότι προηγουμένως απειλούσε να καταστρέψει τον πολιτισμό του εάν δεν παραδινόταν άνευ όρων.
Επομένως, είναι πιθανό να «κάνει πίσω» για άλλη μία φορά και να καταλήξει σε κάποια συμφωνία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών